(มนุษย์ เทวดา พรหม)
          แดนสวรรค์ หรือ สุคติภูมิ หมายถึง ดินแดนอันเป็นที่อยู่ ของสัตว์โลกผู้ทำกรรมดี ได้แก่ มนุษยภูมิ เทวภูมิ รูปภูมิ และอรูปภูมิ เป็นภูมิที่มีความสุขสบาย ตามสภาพของภูมินั้น ๆ ด้วยอำนาจของกุศลที่ทำไว้ มากน้อยแตกต่างกันไป แบ่งออกเป็น ๓ ประเภท คือ
๑. กามสุคติภูมิ มี ๗ ภูมิ ได้แก่ มนุษย์ ๑ และ เทวดา ๖
๒. รูปาวจรภูมิ มี ๑๖ ภูมิ ได้แก่ รูปพรหม ๑๕ และอสัญญสัตตาพรหม ๑
๓. อรูปาวจรภูมิ มี ๔ ภูมิ ได้แก่ อรูปพรหม ๔
          
          ในแต่ละภูมิมีรายละเอียดปรากฏอยู่ ในพระอภิธรรมปริจเฉทที่ ๕ ในเอกสารชุดนี้ จะนำมา อธิบายพอสังเขป เป็นแนวทางให้เห็นภาพรวม ของภูมิต่าง ๆ เท่านั้น ดังนี้
          
          
          กามสุคติภูมิ หมายถึง ภูมิที่มีความเป็นอยู่ด้วยความสนุกเพลิดเพลินอยู่ในกามคุณอารมณ์ ล้วนแต่สวยงาม เป็นที่ต้องตาต้องใจทั้งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเทวภูมิ ซึ่งเป็นดินแดนที่ไปเสวยผลบุญ ที่ตนเองได้กระทำไว้ ทุกอย่างจะเป็นทิพย์ เพียงแต่ตั้งความปรารถนาต้องการสิ่งใด สิ่งนั้น ๆ ก็จะบังเกิดขึ้นมาทันทีด้วยอำนาจของบุญ อย่างไรก็ดีถ้าจะพิจารณาโดยหลักธรรมแล้ว สิ่งเหล่านี้เป็นกิเลสตัณหาทั้งสิ้น เป็นการติดอยู่ในรูปที่สวย ๆ เสียงที่ไพเราะ รสที่อร่อย ๆ หรือสัมผัสที่อ่อนนุ่ม ความยินดีในสิ่งเหล่านี้ เรียกว่า กามตัณหา ซึ่งจะก่อให้เกิดความเดือดร้อนกระวนกระวายใจ หาความสุขความสงบอย่างแท้จริงไม่ได้
          
          ในกามสุคติภูมิ แบ่งได้เป็น ๗ ภูมิ คือ
มนุษย์ภูมิ ๑
เทวดา ๖ ได้แก่ ๑. จาตุมหาราชิกาภูมิ
  ๒. ดาวดึงสาภูมิ
  ๓. ยามาภูมิ
  ๔. ดุสิตาภูมิ
  ๕. นิมมานรดีภูมิ
  ๖. ปรนิมมิตวสวัตดีภูมิ
กลับไปที่หน้าสารบัญ หน้าต่อไป กลับขึ้นข้างบน กลับไปที่หน้าสารบัญ หน้าต่อไป